به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، ساخت چنين آسانسوري كه بايد قابليت‌هاي منحصر به فرد داشته باشد، تاكنون يك ايده افسانه‌اي و تخيلي بوده است.

براي شيميدانان، فيزيكدانان، دانشمندان علوم متالورژي و فضانوردان و رويا پردازان، در سراسر دنيا، آسانسور فضايي نمايانگر وسوسه انگيزترين موضوعات است، اين وسيله حمل و نقل عمومي بايد داراي سيم‌هاي بسيار قويتر و نيرومندتر و در عين حال بسيار سبك تر از ريسمان‌هايي باشد كه تاكنون ساخته شده‌اند.


كابل‌هايي كه در پشت اتمسفر زمين از نظر ناپديد خواهند شد و به يك ايستگاه ماهواره‌يي در مدار ژئوسنيكرون بالاي زمين متصل شود.

جايگاه‌هاي آسانسور كه قرار است دست كم 36 هزار كيلومتر بالا و پايين بروند نيز بايد به لحاظ مهندسي داراي تكنيك‌ها و سيستم‌هاي پيشرفته‌اي باشند. اين ويژگي‌ها منجر شده است كه اخيرا توجه بزرگترين شركت‌ها و دانشگاه‌هاي ژاپني روي اين وسيله انتقالي و خارق العاده فضايي متمركز شود.

دانشمنداني كه پروژه ساخت آسانسور فضايي را در ژاپن دنبال مي‌كنند، خاطر نشان كرده‌اند كه اين جايگاه‌ها بايد بتوانند هر ميزان باري را حمل كنند.

در گزارش يوميوري آمده است، يك آسانسور فضايي بايد بتواند انسان‌ها، ژنراتورهاي عظيم انرژي خورشيد و يا حتي زباله‌هاي راديو اكتيو را حمل كند.

نكته مورد توجه اين است كه در فضاي خارج از جاذبه زمين ديگر نيازي به انرژي زياد نيست و شايد مقدار آن 100 بار كمتر از انرژي مورد نياز براي پرتاب يك شاتل باشد.

دانشمندان مي‌گويند: زماني كه اين وسيله ابداع و تكميل شد، اشخاص مي‌توانند مثل هر وسيله نقليه ديگري سوار آسانسور شده و وارد فضا شوند.

اين ايده توجه دانشمندان سازمان‌ها و كشورهاي مختلف از جمله سازمان فضايي آمريكا (ناسا) را به خود جلب كرده است.